Podkamień koło Brodów

Logowanie

Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Nawigacja

Aktualnie online

-> Gości online: 2

-> Użytkowników online: 0

-> Łącznie użytkowników: 509
-> Najnowszy użytkownik: BArek2

Ostatnio Widziani

harry harry
01:29:20
Josz
02:43:35
Roman
02:48:07
hawrras
21:16:30
swietojanski
1 dzień
robert1942
1 dzień
drozdz drozdz
1 dzień
Liana
2 dni
wgrybos
3 dni
swist
4 dni

Statystyki

Zdjęć w galerii: 1548
Artykułów: 316
Newsów: 164
Komentarzy: 1195
Postów na forum: 740
Użytkowników: 509

Shoutbox

Musisz zalogować się, aby móc dodać wiadomość.

11-05-2013 15:04
Dzięki dostępowi do ksiąg udało się rozpoznać nagrobek Małgorzaty Piątkowskiej oraz Jana i Anny Pleszczuk, Wandy Szymborskiej i Antoniny Szmigielskiej.

20-08-2012 13:21
Indeksy uzupełnione zostały o śluby osób o nazwiskach na literę "T" z lat 1785-1942

09-08-2012 16:26
Uzupełniłem o kolejną notkę z gazety artykuł "O Podkamieniu w prasie"

29-07-2012 12:58
Poprawiłem plan cmentarza - szkoda, że nikt nie zwrócił mi uwagi na błędy na tej stronie.

14-06-2012 14:16
Dzień dobry. Mam naimię Serhij. Jestem z Ukrainy. Na tej stronie internetowej w Liście zamordowanych w Podkamieniu w klasztorze osób znalazłem informację o bracie mojego pra-pradziadka Andrzeja Juzwy.

18-03-2012 20:59
Wizualnie poprawiłem plan Podkamienia: http://www.podkam.
..?page_id=9

24-02-2012 18:50
Przybyło kilka wierszy w dziale "Wiersze i proza".

01-03-2010 18:37
Wzorem strony http://www.olejow.
pl
będę zamieszczał genealogie rodów z Podkamienia, (dostęp dla grupy "Genealogia". Aby przynależeć należy wyrazić taka chęć

01-02-2010 23:22
Poprawiłem trochę listę pomordowanych - ułożona została wg miejsca mordu.

31-12-2009 15:14
Pozdrowienia Noworoczne dla użytkowników i gości strony Podkamienia, życzą administratorzy www.olejow.pl www.milno.pl

Ankieta


Pamiętaj - Ty też możesz pomóc!!
Wypełnij i wyślij ankietę dot. pomordowanych.
ANKIETA

Stowarzyszenie


A czy Ty zapisałeś/-aś się już do Stowarzyszenia Kresowego Podkamień?
DEKLARACJA

Ankieta

Czy zaakceptowałbyś /-ałabyś reklamy Google wyświetlane na stronie?

TAK
TAK
43% [3 głosy]

NIE
NIE
57% [4 głosy]

Ogółem głosów: 7
Musisz zalogować się, aby móc zagłosować.
Rozpoczęto: 28/08/2017 17:24

Archiwum ankiet

Identyfikacja


Identyfikacja osób

Genealogia


Genealogia Podkamienia

Księgi metrykalne


Księgi metrykalne

I Kataster


Kataster józefiński

II Kataster


Kataster franciszkański

Ostatnie komentarze

Top komentatorzy

Ostatnie zdjęcia

Najczęściej

Najczęściej oglądane:
Liczba obejrzeń: 7,410
Figurka na nagrobku
Liczba obejrzeń: 7,385
Wielki Kamień
Najczęściej komentowane:
Liczba komentarzy: 11
Ułani
Liczba komentarzy: 9
Wieża 20
Najczęściej oceniane:
Liczba ocen: 4
Średnia: 5.00
Na tle pomnika
Liczba ocen: 3
Średnia: 5.00
Klasztor

Newsletter

Aby móc otrzymywać e-maile z Podkamień koło Brodów musisz się zarejestrować.

Warto tam zajrzeć

Nawigacja

Wspomnienia Marii Musiałowskiej z domu Bareckiej

Wspomnienia Marii Musiałowskiej z domu Bareckiej


Rodzina Bareckich mieszkała przed wojną na Podolu we wsi Jaśniszcze koło Podkamienia, w powiecie Brody, woj. tarnopolskie. Okres wojny to dla mieszkańców Kresów najpierw okupacja radziecka, potem niemiecka, a dla Polaków na Kresach południowo-wschodnich, w tym na Podolu, dodatkowo śmiertelne zagrożenie ze strony band, UPA mordujących w barbarzyński sposób Polaków. Gdy pod koniec wojny pojawiła się szansa na ratowanie życia poprzez wyjazd na zachód, rodzina Bareckich, tak jak większość polskich rodzin, skorzystała z tej szansy.

W marcu 1945 roku ruszyła fala emigracji do Polski. Pierwsze grupy Polaków wyjeżdżały właśnie w rzeszowskie i w okolice Zamościa, pozostawiając opuszczone domy. W jednym z nich, po rodzinie Niedźwieckich, zamieszkaliśmy. Tu dało się żyć, gdyż dom był duży, ze stajnią i oborą. Mieszkaliśmy w nim do początku maja 1945 roku, wtedy otrzymaliśmy kartę ewakuacyjną. Często chodziliśmy z mamą w Podkamieniu do klasztoru, w którym w dniu 12 marca 1945 roku banderowcy dokonali rzezi ukrywających się tam Polaków. Pierwsza wizyta wywarła na mnie wstrząsające wrażenie. Jeszcze kilka miesięcy po masakrze widoczne były ślady krwi na ścianach i posadzkach. Byłam młodą, piętnastoletnią dziewczyną, ale cały czas miałam świadomość ogromu tragedii, jaka się tu rozegrała, ogromu zbrodni, jakiej dopuścili się banderowcy na niczemu niewinnych ludziach... Obraz i ślady tych zbrodni do dzisiaj mam przed oczyma. W karcie ewakuacyjnej dostaliśmy zgodę wyjazdu na zachód w dniu 10 maja 1945 roku. 9 maja załadowaliśmy na furmankę nasz dobytek i wyruszyliśmy na stację kolejową w Brodach. Była wtedy piękna, słoneczna pogoda.

Rosjanie wiwatują na cześć zwycięstwa. Koniec wojny! Do stacji kolejowej w Brodach dotarliśmy już pod wieczór. Na rampie kolejowej wyładowaliśmy cały nasz dobytek: worki ze zbożem, ziemniakami, mąką. Koczowaliśmy i spaliśmy na tych workach pod gołym niebem, czekając na podstawienie pociągu, który miał nas wywieźć z dala od tego koszmaru.

13 maja 1945 roku podstawiono pociąg składający się z wagonów do przewożenia bydła. Do każdego wagonu ładowano po kilkanaście rodzin. Konie, krowy, jechały w innym,  wydzielonym specjalnie dla bydła wagonie. Do naszego wagonu załadowano 17 rodzin. Mama jechała w wagonie z bydłem, gdyż nasza krowa była cielna i właśnie podczas transportu ocieliła się. Dłuższe postoje wykorzystywano na ugotowanie strawy, ustawiając prowizoryczne kuchnie. Ponadto na stacjach, na których zatrzymywał się pociąg, dostawaliśmy od Państwowego Urzędu Repatriacyjnego gorącą, czarną kawę i chleb. Dało się przeżyć.

Transport nasz jechał przez dwa tygodnie. Trasa wiodła przez nieprzychylny nam Lwów, a potem Przemyśl, Jarosław, Katowice, Poznań, Rawicz, Wińsko do Wołowa, który okazał się naszym punktem docelowym. W tym dniu, 24 maja 1945 roku, była wielka ulewa, a my musieliśmy wyładować nasze worki na niezabezpieczony teren. Rodziny Bareckich i Zacharków uciekały z Podola wieloma transportami. Punktami docelowymi tych transportów były różne tereny Polski. Część rodziny osiadła w okolicy Głubczyc, inna w okolicach Wąbrzeźna na Pomorzu, a jeszcze inna w okolicach Głogowa. Tak to ta wojenna zawierucha porozrzucała po całej Polsce rodziny, mieszkające dotychczas w jednej wsi - Jaśniszcze i jej najbliższej okolicy.

Po opuszczeniu transportu mama z ciocią udały się do pobliskiej wioski, gdzie, jak się okazało, stacjonował sztab rosyjskiej jednostki wojskowej. Na prośbę kobiet Rosjanie przyjechali furmankami na wołowską bocznicę kolejową i przewieźli nas do Piotroniowic. Tam zamieszkaliśmy w dużym, pięciorodzinnvm domu. Największym mankamentem była jedna kuchnia, z której musiały korzystać jednocześnie cztery rodziny. Dlatego też każda z nich postawiła .sobie prowizoryczny piec na podwórzu i jakoś sobie radziliśmy z tym problemem.

Mieszkaliśmy w Piotroniowicach, a tato był w wojsku w okolicach Kołobrzegu,  wcześniej tam walczył. Jedyny kontakt z nim to poczta polowa. Po pewnym czasie mama wybrała się do starostwa w Wołowie, aby otrzymać przepustkę umożliwiającą spotkanie z mężem w jego jednostce. Gdy wracała do domu, usłyszała stukot furmanki, kiedy się obejrzała, zobaczyła siedzącego obok woźnicy żołnierza. To był nasz tato, który jechał do domu na przepustkę. Radości było co niemiara!

We wrześniu 1945 roku zaczęłam chodzić do szkoły w Wołowie. Byłam już dużą  panną, miałam przecież piętnaście lat i bardzo się bałam, że w piątej klasie będę taką "przerośniętą" pannicą. Ale nie było tak źle, bo był to czas powojenny i większość dzieci taka była. Po krótkim pobycie w piątej klasie, nauczyciel przesunął nas, mnie i moją koleżankę, do klasy szóstej.

Po około dwóch tygodniach nauki uznał, że ze względu na naszą wiedzę powinnyśmy pójść do gimnazjum. Mieściło się ono w Wołowie niedaleko poczty i było to Prywatne Gimnazjum Towarzystwa Oświaty. Musiałyśmy przejść egzamin wstępny. Z matematyki poszło bardzo gładko. Za to z języka polskiego było bardzo trudne dyktando, którego fragment pamiętam do dzisiaj.

 

Jak Pomorze nie pomoże,

To pomoże może morze,

A jak morze nie pomoże,

To pomoże może Bóg.

 

Pierwszą i drugą klasę skończyłam w Wołowie. Jesienią, chyba w listopadzie 1945 roku, kiedy tato wrócił z wojny uznał, że nadchodzi zima i dalej nie można żyć z kuchnią na podwórku. Razem ze swoimi szwagrami, Janem Krawczukiem i Stanisławem Zacharkiem, udali się na poszukiwanie jakiegoś domu nadającego do zasiedlenia, i tak dotarli do Brzegu Dolnego.

Nasz tato miał uprawnienia młynarskie, rozglądał się więc za domem z młynem, a szwagrowie za domem z piekarnią. Tacie udało się znaleźć młyn na ulicy Urazkiej. Obecnie na tym miejscu znajduje się rokicka wytwórnia chloru. Jego szwagrowie znaleźli wolną piekarnię z mieszkaniami w pobliżu Rynku, obecnie ulica Kochanowskiego.

Przenieśliśmy się do Brzegu Dolnego. Tato rozpoczął pracę w młynie zajętym przez ruskie wojsko. Pracował tam z niemieckimi właścicielami tego młyna. Po krótkim czasie Rosjanie opuścili młyn i tato prowadził go wspólnie z Niemcem. Mieszkaliśmy w jednym domu. Niemcy zajmowali piętro a my parter domu. W 1946 roku Niemcy opuścili Polskę. Pamiętam, jak tato odwoził ich furmanką zaprzężoną w woły na stację kolejową w Wołowie. W 1947 roku, po wakacjach, wyjechałam do cioci do Bytomia i tam chodziłam do wieczorowego gimnazjum. W jednym roku szkolnym ukończyłam trzecią i czwartą klasę gimnazjum. Potem jeszcze pełne dwa lata chodziłam do liceum ogólnokształcącego i w 1950 roku zdałam egzaminy maturalne. Planowałam wtedy pójść na studia, na wydział farmacji Uniwersytetu Wrocławskiego, nawet złożyłam tam wszystkie wymagane dokumenty, ale los chciał inaczej i wylądowałam w Brzegu Dolnym. Tutaj w 1953 roku wyszłam za mąż za Bronisława Musiałowskiego, W roku 1954 urodził się nam syn Witold, a w roku 1955 córka Alicja. Pracowałam w Starostwie Powiatowym w Wołowie (1950), a następnie do 1953 roku w PS5 "Społem" w Wołowie. Po urodzeniu dzieci ponownie podjęłam pracę zawodową na stanowisku specjalisty ekonomicznego, najpierw w Instytucie Barwników i Półproduktów Warszawa - praca w Brzegu Dolnym od 1955 do 1958 roku, a następnie w latach 1958-1983 w Technikum Chemicznym w Brzegu Dolnym. Po krótkiej pracy (1984-1985) w dziale socjalnym NZPO "Organika-Rokita" W 1986 roku przeszłam na emeryturę.

Obecnie mam dwoje dzieci, czworo wnuków i pięcioro (szóste w drodze) prawnuków. `

 

Fragment wspomnień zawartych w książce "Żyliśmy nadzieją".  Książka zawiera wspomnienia ponad 50 dolnobrzeskich osadników i jest jeszcze do nabycia W Stowarzyszeniu Pierwszych Osadników Ziemi Dolnobrzeskiej.


Poleć ten artykuł
Podziel się z innymi: Delicious Facebook Google Live Reddit StumbleUpon Tweet This Yahoo
URL:
BBcode:
HTML:
Facebook - Lubię To:


Komentarze

Brak komentarzy. Może czas dodać swój?

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
Wygenerowano w sekund: 0.06
5,195,077 unikalne wizyty